Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 grudnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 210/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 sierpnia 2012 r. M.M. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie
zgodności art. 143 § 3 pkt 1, 5, 6 i 8 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557,
ze zm. dalej: k.k.w.) z art. 2, art. 30, art. 40 oraz art. 41 ust. 4 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego ustanowione w zaskarżonych przepisach zakazy dotyczące wykonywania kary dyscyplinarnej umieszczenia w celi
izolacyjnej, naruszają: nakaz traktowania osób pozbawionych wolności w sposób humanitarny; zakaz okrutnego, nieludzkiego lub
poniżającego traktowania i karania; godność człowieka oraz zasadę demokratycznego państwa prawnego. Skarżący stwierdził, że
samo umieszczenie skazanego w celi izolacyjnej jest bardzo dotkliwą sankcją. Uniemożliwienie mu ponadto widzeń, korzystania
z samoinkasujących aparatów telefonicznych, dokonywania zakupów artykułów żywnościowych i wyrobów tytoniowych, otrzymania
paczki żywnościowej w kwartale następującym bezpośrednio po kwartale, w którym karę wymierzono, oraz korzystania z własnej
odzieży, własnego obuwia i wyrobów tytoniowych jest – zdaniem skarżącego – dodatkowym udręczeniem skazanego nieuzasadnionym
celami odbywania kary.
Postanowieniem z 8 maja 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W zakresie badania
zgodności zaskarżonych przepisów z art. 2 Konstytucji powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że przepis ten
nie stanowi źródła konstytucyjnych praw lub wolności, a więc nie może być wzorcem kontroli konstytucyjności przepisów zaskarżonych
w skardze konstytucyjnej. W pozostałym zakresie powodem odmowy nadania skardze dalszego biegu była jej oczywista bezzasadność.
Trybunał uznał, że wskazane w zaskarżonych przepisach zakazy nie powodują, że kara umieszczenia skazanego w celi izolacyjnej
staje się niehumanitarna lub narusza jego godność. Zaznaczył w szczególności, że ani ograniczenie skazanemu kontaktu ze światem
zewnętrznym, ani zakazanie mu korzystania z własnej odzieży nie jest przejawem niehumanitarnego traktowania. Stwierdził również,
że uniemożliwienie skazanemu dokonywania zakupu