Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 lipca 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 210/16 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej, sporządzonej przez adwokata ustanowionego pełnomocnikiem z urzędu oraz wniesionej do Trybunału
Konstytucyjnego 5 października 2016 r. (data nadania), P.W. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 401 pkt 2 oraz art.
410 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.)
z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego art. 401 pkt 2 k.p.c. narusza art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, gdyż „zawęża bezzasadnie interpretację
[pojęcia] »pozbawienia możności działania«”. Z kolei niezgodność z przywołanymi przepisami konstytucyjnymi art. 410 § 1 k.p.c.
skarżący upatruje „w zakresie, w jakim [zaskarżony przepis] umożliwia przez sąd dokonanie oceny merytorycznej podstaw odrzucenia
[skargi o wznowienie postępowania] na etapie badania formalnego skargi”.
2. Postanowieniem z 2 grudnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 1 in fine oraz art. 37 ust. 3 w związku z art. 50 ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 1157; dalej:
ustawa o TK z 2016 r.) – odmówił nadania dalszego biegu skardze z powodu niedopuszczalności orzekania.
2.1. W odniesieniu do zarzutu niekonstytucyjności art. 410 § 1 k.p.c. Trybunał stwierdził, że skarżący domagał się w istocie
oceny zgodności z Konstytucją określonej wykładni tego przepisu na etapie jego stosowania przez sądy, a nie jego treści. Orzekający
w sprawie skarżącego Sąd Okręgowy w P. – odwołując się do stanowiska sformułowanego przez Sąd Najwyższy w postanowieniach
z: 15 czerwca 2005 r., sygn. akt IV CZ 50/05 („Lex” nr 533865) oraz 4 września 2008 r., sygn. akt IV CZ 71/08 (OSNCZD 2009,
nr 4, poz. 88) – uznał bowiem, że art. 410 § 1