Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 października 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 211/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 14 września 2007 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności: art. 55 § 1 i art. 330 § 1 ustawy z
dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 77 ust.
2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji; art. 115 § 13 w zw. z art. 222 i art. 224 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) z art. 2, art. 17 ust. 1, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 42 ust. 2 w zw. z art. 32 ust.
1 i 2 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że przepisy art. 55 § 1 i art. 330 § 1 k.p.k. niezgodne są z art. 2 i art. 32
ust. 1 Konstytucji, różnicują bowiem sytuację pokrzywdzonego w zależności od tego, kto w toku postępowania zażaleniowego na
umorzenie śledztwa nakaże uzupełnienie braków postępowania przygotowawczego. Nadto, zdaniem skarżącego, zaskarżone przepisy
są niezgodne z art. 77 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, w zakresie, w jakim kognicja sądu jest węższa niż kognicja prokuratora
nadrzędnego rozpoznającego zażalenie, oraz w jakim sąd nie może zmieniać kwalifikacji prawnej czynów zarzuconych podejrzanemu
w toku śledztwa ani samodzielnie prowadzić postępowania dowodowego, przez co – w opinii skarżącego – wyłączona jest sądowa
kontrola postanowienia o umorzeniu śledztwa. Ponadto, zdaniem skarżącego, art. 115 § 13 w zw. z art. 222 i art. 224 § 2 k.k.
jest niezgodny z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim za funkcjonariusza publicznego
uznany został tylko sędzia i prokurator, a nie adwokat wykonujący