Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 lutego 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 211/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 26 sierpnia 2010 r. skarżący zarzucił niezgodność § 1 pkt 1 lit. c, § 1 pkt 4, § 10 ust. 1 i 4
oraz § 13 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających
się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15, ze zm.; dalej: rozporządzenie) oraz załącznika nr 5 do tego
rozporządzenia z art. 123 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze
zm.; dalej: p.r.d.), a także z art. 45 ust. 1 i art. 92 ust. 1 Konstytucji.
W ocenie skarżącego zakwestionowane przepisy w zakresie, „w jakim nie ustanawiają wymogu wskazania w orzeczeniu lekarza oraz
podmiotu odwoławczego od tegoż orzeczenia jakie jest – na czym polega z medycznego punktu widzenia – przeciwwskazanie do prowadzenia
pojazdów mechanicznych”, są niezgodne z art. 123 p.r.d. oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Uzasadniając ten pogląd, skarżący
podniósł, że wbrew ustawowemu obowiązkowi przyjęcia obiektywnych kryteriów oceny stanu zdrowia kierowców § 1 pkt 1 lit. c,
§ 1 pkt 4, § 10 ust. 1 i 4 oraz § 13 rozporządzenia, a także załącznik nr 5 do tego aktu prawnego takiej obiektywności nie
zapewniają, gdyż treść wydawanego przez lekarzy orzeczenia dotyczącego ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania
pojazdami silnikowymi „jest nieweryfikowalna”.
Z kolei niezgodność kwestionowanych regulacji z art. 45 ust. 1 Konstytucji wynika z braku możliwości zapoznania się przez
osobę poddawaną badaniom medycznym z ustaleniami lekarzy, co znacznie ogranicza możliwości dowodowe kierowcy – strony postępowania
sądowoadministracyjnego.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 4 lipca 2011 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków
formalnych skargi przez wyjaśnienie, w jaki