Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 marca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 211/11 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej z 8 lipca 2011 r., wniesionej osobiście 11 lipca 2011 r., Cezary P. (dalej: skarżący) zarzucił,
że art. 840 § 1 pkt 2 zdanie drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.;
dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skarżący wniósł również o wydanie postanowień tymczasowych w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez
komornika przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie (sygn. akt KM 620/11, KM 672/08 oraz KM 2321/11).
2. Postanowieniem z 9 grudnia 2011 r. (doręczonym 22 grudnia 2011 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu
skardze konstytucyjnej. Zdaniem Trybunału skarżący nie uprawdopodobnił, aby zarzucana w skardze niedookreśloność przepisu
naruszała jego prawa i wolności wskazane w petitum tego środka procesowego. Trybunał podkreślił, że na straży stosowania zwrotów niedookreślonych stoją odpowiednie gwarancje
proceduralne, np. jawność postępowania i obowiązek uzasadnienia orzeczenia, które ograniczają swobodę sądu posługiwania się
takimi pojęciami. Trybunał zwrócił uwagę, że w sprawie skarżącego takie gwarancje znalazły zastosowanie, a zarzuty skargi
w znacznej mierze koncentrują się na problemie zastosowania zakwestionowanego przepisu in concreto.
3. Zażaleniem z 28 grudnia 2011 r. skarżący zaskarżył postanowienie w całości, wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie skargi
na rozprawie. Zarzucił, że wbrew przyjętemu w postanowieniu stanowisku Trybunału art. 2, jak również art. 31 ust. 3 Konstytucji
mogą stanowić samodzielne wzorce w postępowaniu skargowym. Natomiast jawność i uzasadnienie orzeczenia nie gwarantują rzetelności
rozstrzygnięcia sprawy, gdyż „w sposób znikomy eliminują możliwość prezentowania »złej woli« przez sędziowskie składy orzekające”.
Zdaniem skarżącego Trybunał „nie wykazał”, aby gwarancje proceduralne służące określeniu przesłanek, jakie legły u podstaw
zastosowanej w sprawie skarżącego normy prawnej