Postanowienie TK z dnia 23 stycznia 2014, sygn. Ts 211/13

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 lipca 2013 r. J.P. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności: po pierwsze, art. 107 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r. poz. 788, ze zm.; dalej: k.r.o.) z art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 33 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 w związku z art. 47 oraz art. 48 ust. 2 Konstytucji; po drugie, art. 5982 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 31 ust. 1 i 2 w związku z art. 45 ust. 1 w związku z art. 47 oraz art. 48 ust. 2 Konstytucji.

Zdaniem skarżącego art. 107 § 1 i 2 k.r.o. interpretowany przez sądy w ten sposób, że prowadzi do powierzenia władzy rodzicielskiej rodzicowi, który wcześniej bezprawnie przetrzymywał dziecko i utrudniał mu kontakty z drugim rodzicem, narusza wskazane w skardze przepisy Konstytucji. Powoduje w szczególności naruszenie zasady równouprawnienia płci, a także przeczy – wyrażonej w zakwestionowanym przepisie – zasadzie dobra dziecka. Skarżący stwierdził również, że orzekanie w jego sprawie przez sądy, w których skład wchodziły głównie kobiety, podaje w wątpliwość bezstronność tych sądów. W odniesieniu do art. 5982 § 3 k.p.c. skarżący wskazał, że łączne rozpatrywanie wniosku o odebranie osoby podlegającej władzy rodzicielskiej oraz sprawy dotyczącej władzy rodzicielskiej prowadzi do przedłużania postępowania i braku możliwości egzekwowania wcześniejszych rozstrzygnięć dotyczących kontaktów z dzieckiem lub jego miejsca pobytu. Zdaniem skarżącego przepis ten dyskryminuje również rodziców, których dzieci zostały uprowadzone przez drugiego rodzica – w zależności od tego, czy uprowadzenie to nastąpiło na terenie kraju, czy poza