Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 stycznia 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 211/15 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 9 czerwca 2015 r. H. i O. J. (dalej: skarżący) wystąpili
o zbadanie zgodności art. 8 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2012 r.
poz. 803, ze zm.; dalej: ustawa o kształtowaniu ustroju rolnego) „w zakresie, w jakim nie przewiduje normatywnego obowiązku
Agencji Nieruchomości Rolnych zawarcia nowej umowy dzierżawy z dotychczasowym dzierżawcą”, z art. 2 Konstytucji.
Skarżący stwierdzili, że zakwestionowany przepis w zakresie, w jakim nie nakłada na Agencję Nieruchomości Rolnych korzystającą
z ustawowego prawa wykupu nieruchomości obowiązku zawarcia nowych umów z dotychczasowymi dzierżawcami tych nieruchomości,
narusza zasadę przyzwoitej legislacji. Jego niejasność i nieprecyzyjność prowadzi bowiem do powstania rozbieżności między
– istniejącym zdaniem skarżących – obowiązkiem Agencji Rynku Rolnego do zawarcia umów z dotychczasowymi dzierżawcami, a brakiem
możliwości dochodzenia zawarcia takich umów po stronie tych dzierżawców. W przekonaniu skarżących przyjęta w orzecznictwie
sądowym wykładnia zakwestionowanego przepisu (zgodnie z którą Agencja Nieruchomości Rolnych ma swobodę w zakresie decydowania,
czy nowe umowy zostaną zawarte) jest sprzeczna z intencją ustawodawcy, a także nie gwarantuje wystarczającej ochrony praw
dzierżawców.
Postanowieniem z 25 listopada 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zasadniczym
powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarżący jako jedyny wzorzec kontroli zakwestionowanego przepisu
wskazali art. 2 Konstytucji, który nie formułuje samodzielnych konstytucyjnych praw ani wolności. Nie może więc być samodzielnym
wzorcem kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej. Ponadto Trybunał stwierdził, że skarżący nie
wykazali naruszenia zasady przyzwoitej legislacji przez zakwestionowany przepis. Nie uprawdopodobnili bowiem, że jest on niejasny
– w szczególności, że powoduje rozbieżności w orzecznictwie sądowym. Stwierdzili jedynie, że przepis ten powinien przewidywać
ciążący na Agencji Nieruchomości Rolnych obowiązek zawarcia umów z dotychczasowymi dzierżawcami nieruchomości, nie poparli
natomiast tego twierdzenia żadnymi argumentami.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł