Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 października 2022 r.
|
| Sygn. akt Ts 211/21 |
Uzasadnienie
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 lipca 2021 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, zakwestionował zgodność:
– art. 399 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
w zakresie zwrotu „prawomocnym wyrokiem”, z art. 45 ust. 1; art. 45 ust. 1 w związku z art. 2; art. 32 ust. 2 w związku z
art. 45 ust. 1; art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji;
– art. 50 § 3 ust. 2 k.p.c. z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 18 maja 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 31 maja 2022 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie
postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK). W uzasadnieniu wskazał, że skarga
konstytucyjna nie spełnia określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK wymogu wskazania wolności lub praw skarżącego oraz
sposobu w jaki jego zdaniem, zostały one naruszone. Nie spełnia także określonej w art. 53 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK przesłanki
uzasadnienia zarzutu niezgodności kwestionowanego przepisu ustawy lub innego aktu normatywnego ze wskazaną konstytucyjną wolnością
lub prawem skarżącego, z powołaniem argumentów lub dowodów na jego poparcie.
W odniesieniu do zarzutów skargi Trybunał wskazał, że zarzut niekonstytucyjności art. 399 § 1 k.p.c. nie spełnia wynikającego
z art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p.TK wymogu wskazania związku pomiędzy naruszeniem prawa podmiotowego i ostatecznym orzeczeniem
jako środkiem naruszenia oraz niekonstytucyjnością podstawy prawnej orzeczenia. Okoliczność, zgodnie z którą wniesiona przez
skarżącego w trybie art.