Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 kwietnia 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 212/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 1 grudnia 2005 r. zarzucono niezgodność ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie
prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) z art. 9 i
art. 176 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 września 2005 r. (sygn.
II OPP 60/05) stwierdził przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w sprawie skarżącego.
Skarżący zarzucił, że zaskarżona w całości przez niego ustawa nie przewiduje możliwości uwzględnienia okresu postępowania
przed organami administracyjnymi, których decyzje były podstawą skierowania sprawy do sądu do okresu przewlekłości postępowania.
Naruszenie art. 176 Konstytucji polega – zdaniem skarżącego – na tym że ustawodawca nie zapewnił prawa odwołania się od orzeczenia
Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Ponadto w piśmie procesowym z 30 stycznia 2006 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi
konstytucyjnej, skarżący stwierdził, że nie może wskazać w zaskarżonej ustawie przepisu niezgodnego z Konstytucją, ponieważ
zarzut skarżącego polega na uniemożliwieniu zaliczenia postępowania przed organami administracji do okresu przewlekłości.
Zdaniem skarżącego rozwiązanie to jest niezgodne z art. 9 Konstytucji. Skarżący podkreślił, że brak środka odwoławczego uniemożliwia
wyegzekwowanie jego prawa, co jest niezgodne z art. 2 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego,
że w związku z wydaniem przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia, którego podstawę stanowi zakwestionowany w
skardze akt normatywny, doszło do naruszenia przysługujących skarżącemu wolności lub praw o randze konstytucyjnej. Zatem przedmiotem
skargi konstytucyjnej mogą być jedynie przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia dotyczącego skarżącego, które naruszają
konstytucyjne wolności lub prawa podmiotowe przysługujące skarżącemu.
Art. 47 ust. 1 pkt 1