Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 października 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 212/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 16 sierpnia 2006 r. skarżący zarzucił art. 212 § 1 i art. 214
ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) sprzeczność z art. 2, art. 54 ust. 1, art.
16 ust. 2, art. 31 ust. 3 i art. 42 Konstytucji, natomiast art. 213 § 2 tegoż aktu – w zakresie, w jakim ogranicza wyłączenie
bezprawności czynu z art. 212 k.k. tylko do wypadków prawdziwego zarzutu postawionego w obronie społecznie uzasadnionego interesu
– niegodność z art. 54 ust. 1, art. 16 ust. 2 oraz z art. 31 ust. 1 i art. 42 Konstytucji. Obu przepisom skarżący postawił
zarzut sprzeczności z art. 10 europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności.
Wyrokiem z 2 grudnia 2005 r. Sąd Rejonowy w Białymstoku (sygn. akt III K 1658) uznał skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa
pomówienia i skazał go na karę 50 stawek dziennych grzywny. Sąd Okręgowy w Białymstoku zmienił zaskarżone orzeczenie wyrokiem
z 30 marca 2006 r. (sygn. akt VIII Ka 54/06), warunkowo umarzając postępowanie karne na okres próby wynoszący 1 rok, zobowiązując
przy tym skarżącego do przeproszenia osoby pomówionej.
Z wydaniem zaskarżonych regulacji łączy skarżący naruszenie wolności wypowiedzi. Wprowadzenie odpowiedzialności karnej za
wypowiedzi zawierające krytykę, opinię, osąd czy zarzuty prowadzi w ocenie skarżącego do ograniczenia wolności gwarantowanej
w art. 54 Konstytucji. Przepisy te rozciągają odpowiedzialność karną na przypadki, w których faktycznie nie doszło do poniżenia
i utraty zaufania publicznego przez osobę pokrzywdzoną, a jedynie mogłoby to nastąpić. Jak wskazuje skarżący: „regulacja ta
jako zasadę wprowadza odpowiedzialność za korzystanie z wolności uwzględniając jedynie wąsko zakreślone wyjątki. Taką dowolność
kreowania odpowiedzialności karnej należy uznać za niekonstytucyjną w świetle art. 42 Konstytucji, ze względu