Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 maja 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 212/10 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej z 28 sierpnia 2010 r. Józef M. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 386 § 1 ustawy z dnia 17 listopada
1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 78 w związku
z art. 176 ust. 1 Konstytucji.
W ocenie skarżącego, zaskarżony przepis, w części zezwalającej sądowi odwoławczemu orzekać co do istoty sprawy i tym samym
kreować odmienny stosunek prawny przy jednoczesnym braku możliwości oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia, narusza
prawo do dwuinstancyjnego postępowania sądowego.
2. Postanowieniem z 4 listopada 2010 r. (doręczonym 9 listopada 2010 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu
skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu podkreślił, że zarzuty skargi są oczywiście bezzasadne, opierają się bowiem na błędnym
rozumieniu istoty dwuinstancyjnego postępowania sądowego.
3. Na postanowienie Trybunału skarżący wniósł zażalenie sporządzone przez pełnomocnika. W piśmie procesowym z 16 listopada
2010 r. zaskarżył postanowienie w całości oraz wniósł o uwzględnienie zażalenia. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że treścią
zarzutów skargi – jak przyjął w postanowieniu Trybunał – nie było naruszenie istoty dwuinstancyjności postępowania. Skarżący
kwestionuje natomiast prawo sądu drugiej instancji do stworzenia „odmiennej treści (od wyroku sądu pierwszej instancji) wyroku,
niepodlegającego już kontroli instancyjnej”. Zaskarżony przepis zezwala sądowi drugiej instancji „zmienić zaskarżony wyrok
i orzec co do istoty w sposób zasadniczo różny od orzeczenia pierwszoinstancyjnego, które to orzeczenie nie podlega kontroli
instancyjnej”. Zdaniem skarżącego, „poprawki sądu drugiej instancji – sądu odwoławczego winny być ograniczone jedynie do możliwości
uchylenia zaskarżonego orzeczenia do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji w wypadku, gdy sąd odwoławczy widział
potrzebę zmiany w całości zaskarżonego wyroku”. Skarżący podkreślił, że gwarancją nienaruszenia praw z art. 78 oraz art. 176
ust. 1 Konstytucji byłaby regulacja tożsama z tą, którą ustawodawca