Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 grudnia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 213/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skarżący domagał się zbadania zgodności art. 3841 i art. 384 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 64
ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 2 i 3 oraz art. 2 Konstytucji. Wątpliwości skarżącego odnoszą się do zaskarżonych przepisów w
zakresie, w jakim czynią dopuszczalną jednostronną zmianę umowy – przez wprowadzenie lub modyfikację wzorca umownego w trakcie
trwania stosunku prawnego – w sposób blankietowy, w oderwaniu od zakresu i treści proponowanych w tym trybie zmian stosunku
prawnego. Skarżący podnosi, że zastosowanie zaskarżonych przepisów naruszyło jego konstytucyjne prawo do ochrony praw majątkowych
jako podstawy obrotu prawnego przez przyjęcie, że podstawę waloryzacji sądowej – w jego sprawie – stanowiła aktualna treść
stosunku ubezpieczenia osobowego, w brzmieniu uwzględniającym zmiany relacji składki do sumy ubezpieczenia dokonywane w drodze
modyfikacji ogólnych warunków ubezpieczenia w trakcie trwania stosunku ubezpieczeniowego. Zdaniem skarżącego, do praw majątkowych
podlegających ochronie na podstawie art. 64 ust. 1 Konstytucji należy zaliczyć cywilnoprawne prawa obligacyjne, mające swoje
źródło w umowie stron, zawartej na podstawie obowiązującego w systemie prawa reżimu kontraktowego. Skarżący zwraca uwagę,
że elementarną zasadą prawa zobowiązań jest – wynikająca z art. 3531 k.c. – swoboda umów i prezentuje stanowisko, w myśl którego instytucja wzorców umownych stanowi od niej odstępstwo, gdyż
polega na przyznaniu jednej ze stron stosunku prawnego kompetencji do zmiany jego treści w drodze jednostronnej czynności
prawnej, polegającej na wprowadzeniu zmian do wzorca umownego. Relewantnym wzorcem do oceny tej regulacji jest – zdaniem skarżącego
– zasada proporcjonalności. Skarżący argumentuje, że zaskarżone przepisy określające instytucję wzorców umownych nie formułują
żadnego merytorycznego ograniczenia, zawężającego możliwość jednostronnego kształtowania stosunku umownego; regulacja ta jest
zatem blankietowa i pozostaje