Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 grudnia 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 213/14 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej z 5 sierpnia 2014 r. J.H. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 8 ust. 1 w zw. z art.
2 pkt 1, pkt 2 lit. c i pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu
(Dz. U. z 2014 r. poz. 455; dalej: ustawa o praniu pieniędzy) w zakresie, w jakim „nakłada na notariusza, jako instytucję
obowiązaną, obowiązek rejestrowania każdej transakcji z udziałem wartości majątkowych przenoszących równowartość 15 000 euro,
której przedmiotem jest zbycie nieruchomości”, z art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 22 i art. 2 Konstytucji.
2. Postanowieniem z 10 czerwca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie
art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 49 w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Trybunał uznał, że zarzut skarżącego dotyczył zaniechania ustawodawczego,
a ponadto orzeczenie wskazane jako ostateczne nie dotyczyło jego praw podmiotowych, o których ochronę wnosił. Skarżący niewłaściwie
też uczynił art. 2 Konstytucji samodzielnym wzorcem kontroli.
3. W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił Trybunałowi, że bezzasadnie odmówił nadania skardze dalszego biegu. Skarżący
stwierdził, że nie zarzucał, by w art. 8 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 1, pkt 2 lit. c i pkt 3 ustawy o praniu pieniędzy istniała
luka, lecz zmierzał do wykazania tego, że ustawodawca zastosował środek bardziej uciążliwy. Zdaniem skarżącego kwestionowane
przepisy mogą być poddane kontroli Trybunału, ponieważ nakładają na skarżącego obowiązek, a więc dotyczą jego praw i wolności.
Skarżący dodał też, że „utrwalone orzecznictwo Trybunału” nie jest źródłem prawa. Zdaniem skarżącego „formalną wymówką” był
argument Trybunału dotyczący nieprawidłowego powołania art. 2 Konstytucji jako