Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 lipca 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 214/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 18 sierpnia 2006 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 401 ustawy z dnia 17 listopada 1964
r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 401 pkt. 1 k.p.c., w zakresie, w jakim wyłącza możliwość
wznowienia postępowania ze względu na sprzeczność składu orzekającego z przepisami prawa, w szczególności z art. 170 § 2 ustawy
z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: u.s.p.) jest niezgodny
z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 170 § 2 u.s.p., w brzmieniu z 2004 r., do udziału w rozprawie
w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych prezes sądu wyznacza jednego ławnika spośród kandydatów zgłoszonych
przez terenowy organ administracji rządowej i jednego ławnika wybranego spośród kandydatów zgłoszonych przez związki zawodowe
oraz organizacje pracodawców. Tymczasem w jego sprawie zasiadali dwaj ławnicy wybrani spośród kandydatów zgłoszonych przez
związek zawodowy, a tym samym zdaniem skarżącego jeden z ławników nie był uprawniony do orzekania w sprawie. Przepis art.
401 pkt 1 k.p.c., zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny, na którą powołały się sądy orzekające w sprawie, nie przewiduje
wskazanego uchybienia, jako podstawy wznowienia postępowania, uznając, że osoba nieuprawniona to osoba niemająca kompetencji
do orzekania bądź niemająca kompetencji do orzekania w danym sądzie lub w danym składzie. Zdaniem skarżącego zaskarżony przepis
narusza prawo skarżącego do sądu właściwego, a więc jest niezgody z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 19 stycznia 2007 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Za zasadniczy
powód niedopuszczalności nadania biegu skardze konstytucyjnej Trybunał uznał fakt, że