Postanowienie TK z dnia 29 marca 2010, sygn. Ts 214/08

W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku z art. 21 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; dalej: u.k.s.c.) są niezgodne z art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej, nakaz odrzucenia przez sąd źle opłaconego pisma wniesionego przez adwokata jest zbyt rygorystyczny, zamyka drogę do merytorycznego badania zarzutów i uniemożliwia rozstrzygnięcie co do meritum. Zaskarżone przepisy nie powodują skrócenia postępowania, wręcz przeciwnie – skutkiem ich stosowania jest wydłużenie postępowania. Skarżąca podnosi też, że naruszają one zasadę równości. Naruszenie tej zasady polega na tym, że powód działający osobiście lub przez profesjonalnego pełnomocnika może ponownie wnieść pismo po uiszczeniu brakującej opłaty w terminie tygodniowym od daty doręczenia zarządzenia o zwrocie pisma. Pozwany w przypadku wniesienia nieprawidłowo opłaconego środka zaskarżenia nie ma możliwości uzupełnienia tego braku. Ponadto, strona korzystająca z pomocy fachowego pełnomocnika jest w gorszej sytuacji niż strona, która z takiej pomocy nie korzysta. W ocenie skarżącej brak jest uzasadnienia dla takiego zróżnicowania stron postępowania cywilnego. Skarżąca wskazuje, że art. 1302 § 3 k.p.c. przez swój bezwzględny charakter narusza istotę prawa do sądu. Odrzucenie sprzeciwu skarżącej od wyroku zaocznego doprowadziło do uprawomocnienia się jawnie niesprawiedliwego orzeczenia.

Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Wyrokiem zaocznym z 31