Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 października 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 215/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 5 grudnia 2005 r. skarżący zarzucił, że art. 393 oraz
art. 394¹ ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) oraz art. 29,
art. 30, art. 37 i art. 45 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2002 r. Nr
9, poz. 88, ze zm.) są niezgodne z art. 45 Konstytucji. Skarżący uzasadnił skargę tym, że jego sprawa nie została właściwie
rozpoznana przez Sąd Najwyższy postanowieniem z 17 sierpnia 2005 r. (sygn. akt II CK 289/05), gdyż Sąd ten odmówił bowiem
przyjęcia do rozpoznania kasacji skarżącego od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z 15 grudnia 2004 r. (sygn. akt XIII Ca 264/04).
Postanowieniem z 21 czerwca 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, uznając,
że w odniesieniu do art. 393 k.p.c. zarzuty skargi konstytucyjnej skierowane są wyłącznie przeciwko postanowieniu Sądu Najwyższego.
W tym zakresie Trybunał Konstytucyjny podzielił pogląd wyrażony w wydanym w pełnym składzie wyroku z 31 marca 2005 r., sygn.
SK 26/02 (OTK ZU 3/A/2005, poz. 29). Badanie zgodności z Konstytucją aktów stosowania prawa nie mieści się natomiast w zakresie
właściwości Trybunału Konstytucyjnego. W odniesieniu do art. 394¹ Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przepis ten nie stanowił
podstawy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zdaniem