Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 lutego 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 215/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 27 sierpnia 2010 r. MKS Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zarzuciła, że art. 394 § 1 pkt 10 ustawy z
dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), w zakresie, w jakim
nie dotyczy organów wskazanych w art. 54 k.p.c. (w niniejszej sprawie – referendarza sądowego), jest niezgodny z art. 2, art.
45 ust. 1, art. 77 ust. 1 oraz art. 176 Konstytucji. Jednocześnie – w przypadku uznania przez Trybunał art. 394 § 1 pkt 10
k.p.c. za zgodny z Konstytucją – skarżąca wniosła o „alternatywne” uznanie, że art. 54 k.p.c. w zakresie zwrotu „a wniosek
o wyłączenie pozostałych osób przekazuje się odpowiedniemu organowi nadrzędnemu” jest niezgodny z powyższymi wzorcami kontroli.
Postanowieniem z 7 marca 2011 r. (doręczonym pełnomocnikowi 14 marca 2011 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu wskazał po pierwsze, że skarżąca nie wykonała pkt 4 zarządzenia sędziego Trybunału
z 5 października 2010 r. Jak przyjął Trybunał: „pełnomocnik skarżącej (…) nie podjął nawet próby” wykazania, że zakwestionowane
w skardze przepisy były podstawą ostatecznego orzeczenia, tj. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lipca 2010
r. (sygn. akt I OSK 1048/10) oddalającego skargę kasacyjną skarżącej. Po drugie, Trybunał przyjął, że oddalenie skargi kasacyjnej
nastąpiło na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.
U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), nie zaś – jak zarzucono w skardze – przepisów k.p.c.
Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżąca wniosła zażalenie sporządzone przez pełnomocnika. W piśmie procesowym
z