Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 lipca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 215/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 11 lipca 2011 r. Marek Z. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 3941 § 3 w zw. z art. 382, art. 397 § 1 i art. 39814 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) oraz art.
410 § 1 k.p.c. i art. 1 pkt 20 i 21 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz
ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98; dalej: ustawa nowelizująca u.s.p. z 2004 r.)
z art. 45 ust. 1 i art. 78 w zw. z art. 2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawę
odmowy stanowiło ustalenie, że podniesione zarzuty dotyczące art. 3941 § 3 w zw. z art. 382, art. 397 § 1 i art. 39814 oraz art. 410 § 1 k.p.c. są oczywiście bezzasadne, a argumenty skarżącego są polemiką z ustaleniami sądów lub stanowią postulaty
de lege ferenda (odnośnie do zmian konstrukcji postępowania zażaleniowego oraz „przywrócenia” art. 411 k.p.c.). Skarżący domagał się również
zbadania konstytucyjności przepisów ustawy nowelizującej u.s.p. z 2004 r., które nie były podstawą orzeczeń wydanych w jego
sprawie, w tym i ostatecznego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 47 ustawy z dnia 1 sierpnia
1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm., dalej: ustawa o TK).
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem z 15 lutego 2012 r. Zdaniem skarżącego skarga dotyczy „ograniczenia zakresu
rozpoznania zażalenia na posiedzeniu niejawnym i pozostawienia okoliczności, dotąd nieocenianych i niebędących