Postanowienie TK z dnia 26 stycznia 2016, sygn. Ts 215/15

W skardze konstytucyjnej z 16 czerwca 2015 r. reprezentowany przez adwokata z urzędu S.G. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie, że art. 38 ust. 1-4 w związku z art. 3 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2015.163, ze zm.) w zakresie, w jakim przepisy te „regulują sposób ustalenia wysokości zasiłku okresowego dla osób uprawnionych”, są niezgodne z art. 67 ust. 2 w związku z art. 30 i w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Zdaniem skarżącego zakwestionowane w skardze przepisy pozwalają na ustalenie wysokości zasiłku okresowego w kwocie, która nie pokrywa minimalnych kosztów utrzymania dorosłego człowieka. W związku z tym przyznany na ich podstawie zasiłek nie pozwala skarżącemu żyć w warunkach odpowiadających jego godności. Ponadto – jak zarzucił skarżący – przepisy te naruszają „zasadę równości wszystkich obywateli wobec prawa”. Umożliwiają bowiem „odmienne traktowanie osób uprawnionych do otrzymania zasiłku okresowego, a zwłaszcza przyznania im możliwości obniżenia o 50% zasiłku okresowego”.

Wraz ze skargą konstytucyjną skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu jej wniesienia.

Postanowieniem z 26 stycznia 2016 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 1 lutego 2016 r.) Trybunał odrzucił wniosek o przywrócenie terminu wniesienia skargi konstytucyjnej oraz odmówił nadania jej dalszego biegu.

Trybunał ustalił, że ostatecznym orzeczeniem w sprawie skarżącego jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. ze stycznia 2014 r. Bieg terminu wniesienia skargi konstytucyjnej rozpoczął się natomiast w dniu doręczenia skarżącemu opinii o braku podstaw do wniesienia od tego orzeczenia skargi kasacyjnej, tj. 24 listopada 2014 r. Wystąpienie przez skarżącego 19 stycznia 2015 r. z wnioskiem, o którym mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.), spowodowało zawieszenie tego terminu. Trwało ono do 5 maja 2015 r.,