Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 września 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 215/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 listopada 2017 r. (data nadania), T.K. (dalej: skarżący)
wystąpił z żądaniem na tle następującego stanu faktycznego:
Uchwałą z 28 kwietnia 2005 r. (nr […]) Rada m. W. odwołała skarżącego z funkcji ławnika w Sądzie Okręgowym w W. Skarżący wystąpił
ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. (dalej: WSA), który wyrokiem z 17 kwietnia 2007 r. (sygn. akt […])
uchylił zaskarżoną uchwałę (punkt 1) i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu (punkt 2). 14 marca 2016 r. skarżący wezwał
organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z brakiem wykonania orzeczenia WSA.
Skarżący 25 kwietnia 2016 r. wniósł do WSA skargę na bezczynność Rady m. W. W skardze zażądał zobowiązania organu do wykonania
zaleceń WSA zawartych w wyroku z 17 kwietnia 2007 r. w zakresie przeprowadzenia postępowania administracyjnego, mającego na
celu ustalenie jego stanu zdrowia na potrzeby oceny zdolności do pełnienia funkcji ławnika. Wniósł ponadto o przyznanie od
organu kwoty 20 000 zł oraz zwrotu kosztów postępowania. WSA postanowieniem z 14 grudnia 2016 r. (sygn. akt […]) odrzucił
skargę wskazując, że ustawodawca nie przewidział skargi na bezczynność w przypadku aktów prawa miejscowego i innych aktów
jednostek samorządu terytorialnego, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Wyjaśnił ponadto, że niedopuszczalne
jest zaskarżenie bezczynności organu po wydaniu przez sąd prawomocnego wyroku uwzględniającego skargę na akt tego organu,
będący aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(ówcześnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny – postanowieniem z 21 marca 2017 r. (sygn. akt […]) –