Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 czerwca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 216/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 12 września 2009 r. Adam Z. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 133 § 3 (błędnie określany w skardze
jako art. 133 § 1 pkt 3) ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.;
dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji.
Skarżący zarzuca, że w wyniku zastosowania zaskarżonego niniejszą skargą przepisu został pozbawiony atrybutu strony, a tym
samym możliwości realizacji praw wynikających z art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji.
Postanowieniem z 6 października 2010 r. (doręczonym pełnomocnikowi 12 października 2010 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty skargi koncentrują się na płaszczyźnie stosowania
prawa. Poza tym, Trybunał uznał, że przekonanie skarżącego, iż zaskarżony przepis godzi w jego prawa określone w art. 45 ust.
1 oraz art. 78 Konstytucji, jest oczywiście bezzasadne. Na marginesie zaznaczył, że skarżący nie wykonał prawidłowo zarządzenia
sędziego Trybunału wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi, gdyż nie określił, które z orzeczeń wymienionych
w skardze konstytucyjnej jest orzeczeniem ostatecznym, w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł pełnomocnik skarżącego. W piśmie procesowym z 19 października 2010 r. zaskarżył
rozstrzygnięcie Trybunału w całości i wniósł o przekazanie skargi do rozpoznania na rozprawie. Podniósł, że skarga nie dotyczy
jednostkowego, ale powszechnego stosowania zakwestionowanego w skardze art. 133 § 3 k.p.c. Zdaniem skarżącego, interpretacja
dokonywana przez sądy, w wyniku której, w sytuacji ustanowienia przez stronę pełnomocnika procesowego, doręczenia pism sądowych
dokonuje się temu pełnomocnikowi, także w wypadku złożenia przez stronę wniosku w tej sprawie, stanowi ograniczenie prawa
do sądu.