Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 kwietnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 216/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 27 sierpnia 2010 r., sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej – Moniki S., zakwestionowana została
zgodność z Konstytucją art. 264 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.;
dalej: k.p.). Przeciwko zaskarżonemu przepisowi k.p. skarżąca sformułowała zarzut niezgodności z art. 2 oraz art. 45 ust.
1 Konstytucji. Niezależnie od tego skarżąca wskazała również art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: konwencja), jako
wzorzec kontroli art. 264 § 1 k.p.
Postanowieniem z 22 czerwca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego orzeczenia Trybunał wskazał na niedopełnienie przez skarżącą obowiązku wynikającego z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Obowiązek ten polega
na konieczności wskazania konkretnych praw podmiotowych przysługujących skarżącej, które zostały naruszone przez zaskarżony
przepis, jak również wyjaśnienia sposobu takiego naruszenia. Trybunał podkreślił jednocześnie, że źródłem praw chronionych
za pomocą skargi konstytucyjnej mogą być wyłącznie postanowienia Konstytucji, nie zaś zawarte w innych aktach normatywnych.
Zdaniem Trybunału skarżąca pominęła w swojej argumentacji ścisły związek zachodzący między zaskarżonym przepisem a art. 265
k.p. Ten ostatni znacząco zmienia bowiem zakres zastosowania art. 264 § 1 k.p. Tymczasem to właśnie nieuprawdopodobnienie
braku winy skarżącej odnośnie do zaniechania wniesienia w terminie odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę tkwiło u podstaw
niekorzystnego dla niej orzeczenia sądowego.
W swoim zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu skarżąca podniosła, że Trybunał