Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 października 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 216/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 14 października 2016 r. L.S. i R.S. (dalej: skarżący) zakwestionowali zgodność art. 46 ust. 1 i
2 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2152; dalej: u.p.p.) w zakresie,
w jakim „przewiduje nabycie z mocy prawa służebności gruntowych przez przedsiębiorstwo państwowe” z art. 2, art. 21 ust. 1
i 2 oraz art. 64 ust. 1-3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
W tej samej skardze konstytucyjnej skarżący zakwestionowali również zgodność art. 39814 w związku z art. 13 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 155; dalej:
k.p.c.) w zakresie, w jakim „dopuszcza w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia służebności (…) z mocy prawa na innej podstawie
prawnej niż zasiedzenie i tym samym przesądzenie o nabyciu tej służebności bez zapewnienia właścicielowi nieruchomości wypowiedzenia
się w tym przedmiocie” z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 24 kwietnia 2018 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu na podstawie art. 61 ust.
4 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1-2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem
Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK). Trybunał oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących podstawach. Po
pierwsze, stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnili, by zaskarżony art. 46 ust. 1 i 2 u.p.p. stanowił podstawę wydania
ostatecznego rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 u.o.t.p. TK w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Po drugie,
stwierdził, że skarga nie spełnia wymogu określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 u.o.t.p. TK w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji,
czyli wskazania sposobu naruszenia konstytucyjnych wolności