Postanowienie TK z dnia 11 maja 2009, sygn. Ts 217/08

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 lipca 2008 r. skarżący zarzucił, że art. 7 i art. 50 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159, ze zm.; dalej: ustawa o gospodarce terenami), art. 177 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 1965 r. oraz art. 10 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321, ze zm.; dalej: ustawa zmieniająca k.c. z 1990 r.) są niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 2 Konstytucji. W myśl art. 7 (nieobowiązującej już) ustawy o gospodarce terenami – w jego pierwotnym brzmieniu – nie można było nabyć własności terenu państwowego w drodze zasiedzenia. Art. 50 tej ustawy określał zaś jej datę wejścia w życie; co do zasady następowało to po upływie 3 miesięcy od dnia jej ogłoszenia, z wyjątkiem jej art. 7, art. 23, art. 39, art. 43 i art. 47, które weszły w życie z dniem ogłoszenia. Zgodnie z pierwotnym (również już nieobowiązującym) brzmieniem art. 177 k.c. przepisów o nabyciu własności przez zasiedzenie nie stosowało się, jeżeli nieruchomość była przedmiotem własności państwowej. Art. 10 ustawy zmieniającej k.c. z 1990 r. ma natomiast brzmienie: „Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy istniał stan, który według przepisów dotychczasowych wyłączał zasiedzenie nieruchomości, a według przepisów obowiązujących po wejściu w życie tej ustawy prowadzi do zasiedzenia, zasiedzenie biegnie od dnia wejścia jej w życie; jednakże termin ten ulega skróceniu o czas, w którym powyższy stan istniał przed wejściem w życie