Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 marca 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 217/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 6 września 2012 r. (data nadania) C.T. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 55 §
1 i art. 330 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.)
z art. 2, art. 32, art. 45 ust. 1, art. 77 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Sędzia Trybunału Konstytucyjnego w zarządzeniu z 24 września 2012 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi
przez wskazanie ostatecznego – w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – rozstrzygnięcia sądu lub organu władzy publicznej,
z wydaniem którego skarżący łączy zarzut naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw oraz podanie daty jego doręczenia. Pełnomocnik
skarżącego został również zobowiązany do określenia, jakie konstytucyjne prawa lub wolności skarżącego wynikające z art. 2,
art. 32, art. 45 ust. 1, art. 77 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji i w jaki sposób zostały naruszone przez zakwestionowane
w skardze przepisy, a także do przesłania pełnomocnictwa do sporządzenia skargi konstytucyjnej.
Pełnomocnik skarżącego w piśmie z 8 października 2012 r. wskazał, że ostatecznym rozstrzygnięciem w sprawie skarżącego – w
rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji – jest postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 8 marca 2012 r. (sygn. akt VII Kp 272/11),
które zostało doręczone skarżącemu 27 marca 2012 r.
W ocenie skarżącego zakwestionowane przepisy k.p.k. uniemożliwiają wniesienie subsydiarnego aktu oskarżenia i w ten sposób
naruszają zasady sprawiedliwości społecznej (wynikające z art. 2 i art. 32 Konstytucji) oraz prawo do sądu (art. 45 ust. 1
Konstytucji). Regulacje te uniemożliwiają skarżącemu wystąpienie o naprawienie szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne
z prawem działanie organu władzy publicznej (naruszają prawo wywodzone z art. 77 Konstytucji), oraz wyłączają możliwość zainicjowania
procesu sądowego przez