Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 marca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 217/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 listopada 2017 r. (data nadania) J.C. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami
w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462, ze zm.; dalej: ustawa zmieniająca) w zakresie,
w jakim „przedłuża moc obowiązującą aktów prawa miejscowego nie istniejących w dniu 1 stycznia 2006 r.”, a także ust. 3 tego
przepisu w zakresie, w jakim „prowadzi do zatajenia przed adresatami faktu przedłużenia mocy obowiązującej aktów prawa miejscowego
wydanych po dniu 1 stycznia 2006 r.” są niezgodne z art. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą.
W pozwie z 26 lipca 2013 r., skierowanym przeciwko Przedsiębiorstwu Państwowemu Porty Lotnicze, skarżący domagał się zasądzenia
kwoty 76 000,00 zł tytułem zwrotu kosztów wybudowania w swoim budynku mieszkalnym zabezpieczeń akustycznych określonych uchwałą
nr 76/11 Sejmiku Województwa z 20 czerwca 2011 r., dla budynków mieszkalnych zlokalizowanych w granicach obszaru ograniczonego
użytkowania ustanowionego dla Portu Lotniczego oraz odszkodowania za utratę wartości nieruchomości w wyniku wprowadzenia tego
obszaru.
Wyrokiem z kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy (dalej: Sąd Okręgowy), oddalił powództwo, wskazując, że obszar ograniczonego użytkowania
dla Portu Lotniczego został utworzony w drodze rozporządzenia nr 50 Wojewody z dnia 7 sierpnia 2007 r. w sprawie utworzenia
obszaru ograniczonego użytkowania dla Portu Lotniczego (Dz. Urz. Województwa Nr 156, poz. 4276; dalej: rozporządzenie