Postanowienie TK z dnia 24 lutego 2011, sygn. Ts 218/08

W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej skardze konstytucyjnej zakwestionowana została zgodność z Konstytucją przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Skarżąca sformułowała zarzuty niekonstytucyjności przepisów p.p.s.a. w sposób następujący. Art. 188 w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła niezgodność z art. 64 ust. 2 oraz art. 45 ust. 1, art. 176 ust. 1 i art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji. Wobec tych samych przepisów sformułowała także zarzut niezgodności z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 2, art. 78 zdanie pierwsze oraz art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji. Ponadto, art. 188 w zw. z art. 173 § 2, w zw. z art. 32, w zw. z art. 12 i art. 33 § 1 i 2 oraz art. 178 i art. 180 p.p.s.a. skarżąca zarzuciła sprzeczność z art. 45 ust. 1, art. 176 ust. 1 i art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji.

Postanowieniem z 24 lutego 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazał na niewypełnienie przez skarżącą powinności warunkujących dopuszczalność korzystania ze skargi konstytucyjnej. I tak, zdaniem Trybunału skarżąca uczyniła częściowo przedmiotem skargi konstytucyjnej przepisy, które nie były podstawą prawną ostatecznego orzeczenia wdanego w jej sprawie (art. 178 oraz art. 180 p.p.s.a.). Ponadto Trybunał wskazał na wadliwość określenia przez skarżącą podstawy skargi konstytucyjnej, polegającą na odwołaniu się do unormowań Konstytucji niewyrażających praw podmiotowych pozostających w merytorycznym związku z treścią zakwestionowanych przepisów p.p.s.a. Taka – negatywna – kwalifikacja dotyczyła w szczególności art. 64 ust. 2 Konstytucji. W odniesieniu do pozostałych przepisów Konstytucji powołanych w skardze, Trybunał stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła argumentów, które uprawdopodobniły zarzut ich naruszenia przez zaskarżone przepisy p.p.s.a. Zdaniem