Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 maja 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 218/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 14 lipca 2011 r. Jan K. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 85 ust. 2 ustawy z dnia
26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188, ze zm.; dalej: prawo o adwokaturze) z art. 45,
art. 77 ust. 2 i art. 176 Konstytucji.
Pod adresem zakwestionowanego przepisu skarżący sformułował zarzut naruszenia prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy
przez niezależny i bezstronny sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji), prawo do „drogi sądowej w normalnym rozumieniu tej drogi”
(art. 77 ust. 2 Konstytucji) oraz prawo do „co najmniej dwuinstancyjnego postępowania sądowego” (art. 176 ust. 1 Konstytucji).
W uzasadnieniu powyższych twierdzeń skarżący skoncentrował się wyłącznie na możliwości poddania kontroli orzeczenia sądu dyscyplinarnego
I instancji i wskazał, że został pozbawiony „fazy korekcyjnej postępowania sądowego”.
Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu (postanowienie z 28 lutego 2012 r.). W ocenie
Trybunału skarżący nie wskazał sposobu naruszenia jego praw podmiotowych. Uzasadniając to stanowisko, Trybunał Konstytucyjny
stwierdził, że skarga ograniczała się do zakwestionowania procedury dyscyplinarnej wyłącznie w aspekcie braku dwuinstancyjności
tego postępowania, a zarzuty te zostały powiązane z przepisami Konstytucji określającymi standardy rozpoznania sprawy przez
sąd oraz zawierającymi gwarancje w zakresie postępowania sądowego.
Na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu skarżący wniósł zażalenie w ustawowym terminie.
W złożonym środku odwoławczym podkreślił, że skarga konstytucyjna dotyczyła niemożności skierowania na drogę sądową „sprawy
dyscyplinarnego ukarania adwokata przez dziekana jako organ władzy samorządowej” oraz nadmienił, że art. 85 ust. 2 prawa o
adwokaturze „podpada pod pojęcie ustawy zamykającej drogę sądową dochodzenia naruszonych praw tak, jak o tym mówi art. 77
ust. 2 Konstytucji”. Skarżący powołał się także na rozpatrywaną przez Trybunał Konstytucyjny sprawę o sygn. K 9/10 dotyczącą
zakresu