Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 września 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 218/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 8 sierpnia 2014 r. (data nadania) K.S. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 83 ust. 3
i ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. ‒ Prawo celne (Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312, ze zm.; dalej: p.c.) w zakresie,
w jakim przepis ten jest interpretowany w taki sposób, że po przerwaniu biegu przedawnienia wskutek wszczęcia postępowania
przed sądem administracyjnym termin przedawnienia nie biegnie na nowo od uprawomocnienia się wyroku sądu administracyjnego,
jeżeli jednocześnie toczy się postępowanie egzekucyjne, z art. 2 (zasada zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez
nie prawa), art. 47 (ochrona prawna życia prywatnego i rodzinnego) oraz art. 64 Konstytucji (ochrona własności). Ponadto skarżący
zarzucił niezgodność art. 83 p.c. w zakresie, w jakim nie przewiduje maksymalnego terminu dochodzenia należności celnych,
po upływie którego należności te by wygasły, z art. 2, art. 47 oraz art. 64 Konstytucji.
Postanowieniem z 19 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie
art. 79 ust. 1 Konstytucji, a także na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 oraz art. 47 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia
1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK).
Trybunał uznał, że skarżący odniósł zarzut niekonstytucyjności art. 83 ust. 3 i ust. 5 pkt 3 p.c. do takiej jego interpretacji,
której Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w ostatecznym orzeczeniu o prawach skarżącego nie dokonał (wyrok z 8 kwietnia
2014 r., sygn. akt II FSK 1178/12). Skarżący nie wykazał też, że stanowi ona utrwaloną linię orzeczniczą. Ponadto skarżący
nie wykazał sposobu naruszenia jego konstytucyjnych praw, a zarzuty przedstawione w skardze są oczywiście