Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 października 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 219/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 20 listopada 2017 r. (data nadania) MKS Spółka z o.o. z siedzibą
w T. (dalej: skarżąca) wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego:
Skarżąca złożyła w Sądzie Okręgowym w K. (dalej: Sąd Okręgowy) skargę o wznowienie postępowania – które toczyło się z powództwa
pracownika o wynagrodzenie, diety i o zapłatę – zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego z 8 lutego 2011 r. (sygn. akt […]).
W uzasadnieniu wskazała ona, że wywiedziona skarga o wznowienie postępowania składana jest w oparciu o orzeczenie Trybunału
Konstytucyjnego z 24 listopada 2016 r. (sygn. K 11/15, OTK ZU A/2016, poz. 93).
Postanowieniem z 23 października 2017 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w K. Wydział IX Pracy odrzucił skargę uznając, że została
ona wniesiona po upływie ustawowego pięcioletniego terminu, w którym dopuszczalne jest złożenie skargi o wznowienie.
W zarządzeniu z 3 października 2018 r. (doręczonym skarżącej 9 października 2018 r.) sędzia Trybunału Konstytucyjnego wezwał
skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi.
W piśmie procesowym, wniesionym do Trybunału 15 października 2018 r. (data nadania) skarżąca, odnosząc się do zarządzenia
sędziego TK sprecyzowała, że „ustalenie jakiegokolwiek terminu po jakim niemożliwe jest wznowienie postępowania zakończonego
z użyciem przepisu niezgodnego z ustawą zasadniczą jest naruszeniem dyspozycji [a]rt. 190 ust. 4 Konstytucji, który nie przewiduje
jakiegokolwiek ograniczenia tego prawa”. Skarżąca wskazała na „naruszenie prawa do uruchomienia procedur zmierzających do
wydania nowego rozstrzygnięcia opartego na stanie prawnym zgodnym z kryteriami należytej procedury sądowej w demokratycznym
państwie prawa”, a także na „obowiązek ustawowego uregulowania podstaw do sanacji (…) orzeczeń w uzasadnionych konstytucyjnie
przypadkach, ale także ukształtowanie ustawowych podstaw takiego wznowienia rozumianego jako prawo do rzetelnej procedury
sądowej i prawo do dostępu do instytucji sądu jako takiego”. Zarzuciła, że prawo