Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 października 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 22/01 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Jacka B. z 23 lutego 2001 r. zarzucono, iż art. 48 § 1 pkt 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks
postępowania cywilnego jest niezgodny z art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Jako ostateczne orzeczenie o przysługujących prawach i wolnościach konstytucyjnych skarżący wskazał wyrok Naczelnego Sądu
Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z 11 października 2000 r. (sygn. akt II SA/Wr 511/2000), którym oddalono skargę skarżącego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem NSA z 12 stycznia 2000 r. (sygn. akt II SA/Wr 981/99) uznając za bezzasadne zarzuty skarżącego, iż w wydaniu tego wyroku brał udział sędzia podlegający wyłączeniu od rozpoznania
sprawy. Zdaniem skarżącego orzeczenie takie narusza przysługujące mu konstytucyjne gwarancje do rozpoznania sprawy przez bezstronnego
sędziego i niezawisły sąd.
Źródło naruszenia prawa do sądu skarżący upatruje w treści art. 48 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania cywilnego, który zawęża
ustawową przesłankę wyłączenia sędziego z mocy prawa wyłącznie do sytuacji, gdy sędzia pozostaje z jedną ze stron w takim
stosunku prawnym, iż wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki. Skarżący podniósł, iż z punktu widzenia tego przepisu
nie jest wystarczające samo pozostawanie w stosunku pracy z jedną ze stron postępowania (co miało miejsce w sprawie rozpoznawanej
przed Naczelnym Sądem Administracyjnym), jakkolwiek stosunek taki rodzi określony splot zależności podważających domniemanie
bezstronności sędziego.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 4 czerwca 2001 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej stwierdzając,
iż skarżący uczynił jej przedmiotem brak określonej regulacji normatywnej, której istnienie stanowiłoby gwarancję nienaruszalności
określonych praw i wolności konstytucyjnych skarżącego.
Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący