Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 lutego 2003 r.
|
| Sygn. akt Ts 22/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Bartłomieja Tarkowskiego zakwestionowano zgodność 58 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów
z dnia 9 grudnia 1994 r. w sprawie opłaty skarbowej (Dz. U. Nr 136, poz. 705 ze zm.) z art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 217 Konstytucji
RP. Kwestionowanemu przepisowi rozporządzenia zarzucono, że normuje zagadnienie, dla którego zastrzeżona jest forma ustawy.
W ocenie skarżącego powoduje to sprzeczność ze wskazanymi wyżej przepisami Konstytucji. Ponadto, skarżący wskazał na art.
42 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 3 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji, jako na przepisy wyrażające jego prawa, których naruszenie
mogłoby nastąpić w razie nieuiszczenia naliczonej opłaty skarbowej.
Postanowieniem z 18 października 2002 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
podniesiono, że skarżący nie dopełnił obowiązku wskazania, jakie przysługujące mu prawa podmiotowe o randze konstytucyjnej
doznały uszczerbku wskutek zastosowania zaskarżonego przepisu rozporządzenia. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego odwołanie
się do samoistnie traktowanych – art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 217 Konstytucji, nie wyczerpuje jeszcze ustawowego wymogu takiego
wskazania. Obowiązku określonego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym nie spełniło
także odwołanie się przez skarżącego do treści art. 42 ust. 1, art. 64 ust. 1 i 3 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji. W sprawie
skarżącego nie doszło bowiem do naruszenia wyrażonych w nich praw. Sama zaś groźba takiego naruszenia nie