Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 sierpnia 2008 r.
|
| Sygn. akt Ts 22/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 stycznia 2007 r. skarżący zarzucił, iż art. 126 § 2 w
zw. z art. 130 § ust. 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.;
dalej: k.p.c.) oraz art. 14 ust. 2 i art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
(Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; dalej: u.o k.s.c.) są niezgodne z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.
W opinii skarżącego wynikający z zaskarżonego art. 126 § 2 k.p.c. obowiązek oznaczenia m.in. miejsca zamieszkania stron w
pierwszym piśmie w sprawie narusza prawo do sprawiedliwego rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy sąd,
a wręcz zamyka drogę do dochodzenia na drodze sądowej naruszonych wolności lub praw. Skarżący wskazuje, że w świetle przepisów
k.p.c. o doręczeniach w pełni wystarczające jest podanie miejsca, w którym pozwany prowadzi działalność zarobkową, natomiast
uzyskanie od stosownego organu informacji adresowej, zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych, jest znacznie utrudnione
lub wręcz niemożliwe, wiąże się z koniecznością uiszczenia opłaty, a czas oczekiwania znacznie przekracza siedmiodniowy termin
przewidziany dla uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego. Nawet możliwość ponownego wniesienia zwróconego pozwu łączy
się z naruszeniem prawa, grozi bowiem