Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 października 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 22/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 lutego 2017 r. (data nadania) O.J. (dalej: skarżący) wystąpił
o stwierdzenie, że art. 110 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z
2016 r. poz. 1713, ze zm.; dalej: k.p.s.w.) jest niezgodny z art. 32 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 6 czerwca 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, uznając,
że skarżący przedmiotem skargi uczynił zaniechanie prawodawcze. Dodatkowo Trybunał zwrócił uwagę na oczywistą bezzasadność
zarzutu dotyczącego braku możliwości złożenia kasacji od wyroku sądu II instancji przez osobę dochodzącą – na podstawie przepisów
k.p.s.w. – odszkodowania lub zadośćuczynienia.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi naruszenie art.
61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p. TK przez bezpodstawne przyjęcie, że skarga konstytucyjna została oparta na zarzucie zaniechania prawodawczego,
a także naruszenie art. 61 ust. 4 pkt 3 u.o.t.p. TK przez bezpodstawne przyjęcie, że skarga konstytucyjna jest oczywiście
bezzasadna.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.o.t.p. TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego
o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał, w składzie trzech sędziów, rozpatruje zażalenie na posiedzeniu
niejawnym (art. 37 ust. 1 pkt 3 lit. c u.o.t.p. TK). Na etapie rozpoznania zażalenia Trybunał bada przede wszystkim,