Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 czerwca 1998 r.
|
| Sygn. akt Ts 22/98 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Ludwika D., sporządzonej 16 marca 1998 r. zarzucono, iż 24 i 26 “Zasad obliczania efektów stanowiących podstawę do ustalenia wysokości wynagrodzeń za projekty wynalazcze”, stanowiących
załącznik do zarządzenia Ministra – Kierownika Urzędu Postępu Naukowo-Technicznego i Wdrożeń z dnia 31 stycznia 1986 r. (MP
Nr 12, poz. 87) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego, zakwestionowany przepis prowadzi do naruszenia
prawa skarżącego do sprawiedliwego wynagrodzenia twórcy projektu wynalazczego, wynikającego z efektów ekonomicznych, będących
rezultatem stosowania wynalazku.
Skarżący wskazał, iż stosując zakwestionowany przepis Sąd Wojewódzki w L. wyrokiem z 30 kwietnia 1996 r. (sygn. akt IC 176/95) częściowo oddalił powództwo skarżącego o zasądzenie wynagrodzenia za stosowanie wynalazku. Rewizja skarżącego od tego wyroku
została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w L. z 12 lutego 1997 r. (sygn. akt IACr 296/96). Także kasacja, którą skarżący złożył do Sądu Najwyższego została przez ten sąd oddalona wyrokiem z 16 września 1997 r.
(sygn. akt I PKN 253/97).
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przedmiotem skargi konstytucyjnej jest niezgodność ustawy lub
innego aktu normatywnego z konstytucją. Oznacza to, iż brak sformułowania w skardze konstytucyjnej zarzutu niekonstytucyjności
konkretnego przepisu prawnego lub brak uzasadnienia tego zarzutu czyni skargę konstytucyjną oczywiście bezzasadną, co skutkuje
zgodnie z treścią art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym odmową nadania
dalszego biegu takiej