Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 kwietnia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 220/08 |
Uzasadnienie:
Skarżąca wniosła o stwierdzenie niezgodności art. 12 ust. 4 w zw. z art. 12 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 i art. 15 ustawy
z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym
lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) z art. 77
ust. 1 w zw. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie prawa do rozpatrzenia sprawy „bez
nieuzasadnionej zwłoki” oraz z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 78 i w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Zaskarżonym przepisom
skarżąca zarzuciła m.in.: brak związku między decyzją o stwierdzeniu przewlekłości postępowania a zasądzeniem „odpowiedniej
sumy pieniężnej” oraz nieprecyzyjne określenie relacji między obiema decyzjami, brak obowiązku zasądzenia odszkodowania wynikający
z użytego w art. 12 ust. 4 ustawy sformułowania „sąd może”, niegwarantującego efektywności skargi na przewlekłość postępowania.
Naruszenie swoich praw skarżąca upatruje również w dopuszczeniu w art. 15 ustawy możliwości dochodzenia odszkodowania z tytułu
przewlekłości postępowania w odrębnym postępowaniu. Powoduje to wtórną przewlekłość dochodzenia roszczeń, których podstawą
jest przewlekłe rozpoznawanie sprawy przez sąd. Skarżąca wskazuje na ukształtowaną i utrwaloną praktykę niezasądzania żadnej
sumy pieniężnej w przypadku stwierdzenia przewlekłości postępowania. Skarżąca wskazuje również na brak w ustawie określenia
przesłanek, w oparciu o które następuje odmowa zasądzenia „odpowiedniej sumy pieniężnej” z art. 12 ust. 4 ustawy. Powoduje
to całkowitą dowolność przyjęcia przez sąd takiej odmowy. Dowolność ta, zdaniem skarżącej, jest tym większa, że ustawodawca
nie określił charakteru cywilnoprawnego „odpowiedniej sumy pieniężnej”. W odniesieniu do art. 8 ust. 2 ustawy skarżąca sformułowała
zarzut naruszenia prawa do zaskarżenia orzeczenia w sprawie przewlekłości postępowania. Naruszenie to wynika – zdaniem skarżącej
–z uregulowania postępowania