Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 lipca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 220/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 18 września 2009 r. skarżąca – Telekomunikacja Polska S.A.
– zarzuciła niezgodność art. 262 § 1 pkt 2 w związku z art. 155 § 1 oraz art. 155 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.) z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 w
związku z art. 32 ust. 1 w związku z art. 20 oraz art. 22 Konstytucji.
Postanowieniem z 9 listopada 2010 r. Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia
1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – odmówił nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej.
W ocenie Trybunału Konstytucyjnego zarzuty skarżącej były oczywiście bezzasadne, gdyż nie każdy nieprecyzyjny, niejasny lub
nielogiczny pod względem językowym przepis (lub grupa przepisów) może być automatycznie uznany za niekonstytucyjny (zob. wyrok
TK z 28 października 2009 r., Kp 3/09, OTK ZU nr 9/A/2009, poz. 138).
Odpis powyższego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 15 listopada 2010 r. W piśmie z 22 listopada 2010
r., wniesionym do Trybunału Konstytucyjnego tego samego dnia (data nadania), złożono zażalenie na powyższe postanowienie.
Skarżąca ogólnikowo odniosła się do przesłanki odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Określiła jedynie, że
nie zgadza się z zarzutem oczywistej bezzasadności oraz stwierdziła, iż „wykluczona jest tu dowolność czy też szeroka wykładnia
tego pojęcia. Jeżeli sprawa w jakimkolwiek zakresie nie wydaje się oczywiście bezzasadna, powinna być przekazana do rozpoznania
na rozprawie przez odpowiedni skład sędziowski. Inne, bardziej ekstensywne podejście groziłoby arbitralnością w stosowaniu
środka ochrony konstytucyjnych