Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 marca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 220/15 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 czerwca 2015 r. (data nadania) S.G. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność art. 23 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z
2013 r. poz. 395, ze zm.; dalej: k.p.w.) w zakresie, w jakim nie przewiduje sądowej kontroli zarządzenia prezesa sądu o odmowie
wyznaczenia obrońcy z urzędu inicjowanej przez obwinionego, który złożył wniosek w trybie art. 22 k.p.w., z art. 42 ust. 2
w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Skarżący 20 sierpnia 2014 r. złożył wniosek o ustanowienie
obrońcy z urzędu w postępowaniu wykroczeniowym prowadzonym przed Sądem Rejonowym w O. Przewodniczący Wydziału II Karnego Sądu
Rejonowego w O. zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2014 r. (sygn. akt […]) nie uwzględnił wniosku skarżącego, wskazując, że nieskomplikowany
charakter sprawy, a także okoliczność, iż obwiniony w sposób należyty radzi sobie z obroną, nie pozwalają przyjąć, że ziściły
się przesłanki do wyznaczenia obrońcy z urzędu. Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie, które zarządzeniem Przewodniczącego
Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego w O. z 11 września 2014 r. (sygn. akt […]) nie zostało przyjęte do rozpoznania. W wyniku
rozpoznania zażalenia Sąd Rejonowy w O. – Wydział Karny postanowieniem z dnia 10 lutego 2015 r. utrzymał zaskarżone zarządzenie
w mocy.
Zdaniem skarżącego brak możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego
w O. pozbawiło go prawa odwołania się do sądu. Ponadto – według niego – wskazane orzeczenie miało bezpośredni wpływ na pozbawienie
go prawa do skorzystania z pomocy obrońcy, a więc naruszyło jego prawo do obrony w znaczeniu formalnym.