Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 lipca 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 221/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skarżąca domagała się zbadania zgodności art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo
działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, ze zm.; dalej: p.d.g.) z art. 2, art. 20, art. 21, art. 30, art. 31 ust.
3, art. 32 i art. 64 Konstytucji. Wątpliwości konstytucyjne skarżącej odnośnie do tego przepisu budziło wykluczenie z pojęcia
przedsiębiorcy podmiotów świadczących pomoc prawną w zakresie własności przemysłowej, co uniemożliwiało im nabywanie praw
z zakresu własności przemysłowej zarówno na swoją rzecz, jak i na rzecz reprezentowanych osób trzecich. Skarżąca podniosła
nadto zarzut niezgodności art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach
patentowych (Dz. U. Nr 49, poz. 509, ze zm.; dalej: ustawa o rzecznikach patentowych) z art. 2, art. 20, art. 21, art. 30,
art. 31 ust. 3, art. 32 i art. 64 Konstytucji – w zakresie, w jakim normy te ograniczają rzecznikom patentowym możliwość świadczenia
pomocy w sprawach własności przemysłowej na podstawie umów cywilnoprawnych, przewidujących działanie rzecznika patentowego
w imieniu własnym, ale na rzecz osób trzecich, w tym umowy powierniczej, a także uniemożliwiają im nabywanie praw z zakresu
własności przemysłowej na swoją rzecz.
Skarżąca wniosła skargę konstytucyjną w związku z następującym stanem faktycznym. Decyzją z 9 grudnia 2003 r. (sygn. akt Sp.
034/02) Urząd Patentowy umorzył postępowanie z wniosku skarżącej o stwierdzenie wygaśnięcia prawa z rejestracji znaku towarowego.
W uzasadnieniu Urząd Patentowy wskazał, że kancelaria patentowa nie mogła we własnym imieniu wystąpić z rozpatrywanym wnioskiem,
jak również nie mogła we własnym imieniu skutecznie dokonać rejestracji znaku towarowego, ponieważ przedmiotem jej działalności
jest „pośrednictwo” – świadczenie pomocy w sprawach własności przemysłowej, co związane jest jednoznacznie z