Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 kwietnia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 221/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 18 września 2009 r. Stanisław P. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), rozumiany
w ten sposób, że nakłada na sądy obowiązek odrzucenia bez wezwania do uiszczenia opłaty wniesionego przez adwokata, radcę
prawnego lub rzecznika patentowego środka odwoławczego lub środka zaskarżenia (apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej, skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciwu od wyroku zaocznego, zarzutów od nakazu zapłaty, skargi
na orzeczenie referendarza sądowego) podlegającego opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej, obliczonej od wskazanej przez
stronę wartości przedmiotu zaskarżenia, jest niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust.
2, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
W ocenie skarżącego zaskarżony przepis budzi wątpliwości interpretacyjne, gdyż nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, w jakim
wypadku sąd odrzuca środek odwoławczy wniesiony przez profesjonalnego pełnomocnika. Stanowi to naruszenie zasad: poprawnej
legislacji, sprawiedliwości społecznej oraz zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa – wywodzonych z art.
2 Konstytucji. Ponadto, dowolność interpretacji niejednoznacznego przepisu stwarza możliwość swobodnego kształtowania przez
sądy sytuacji prawnej jednostki reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, prowadząc do zamknięcia drogi dochodzenia
roszczeń (naruszenie art. 77 ust. 2 Konstytucji). Sankcja w postaci odrzucenia środka odwoławczego wnoszonego przez stronę
reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika jest nieproporcjonalna do celu, jaki zamierzał osiągnąć ustawodawca. Zaskarżony
przepis wprowadza również nierówność podmiotów reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący wyraża pogląd,
że strona wnosząca środek odwoławczy w stanie prawnym po uchyleniu przez ustawodawcę kwestionowanego przepisu, reprezentowana
w postępowaniu przez podmiot profesjonalny, pozostaje w korzystniejszej sytuacji niż strona reprezentowana w ten sam sposób,
a wnosząca środek odwoławczy przed 1