Postanowienie TK z dnia 15 listopada 2011, sygn. Ts 221/11

W skardze konstytucyjnej Hubert N. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. a i c ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.; dalej: ustawa o kosztach sądowych) z art. 2, art. 7 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji. Zdaniem skarżącego art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. a i c ustawy o kosztach sądowych dyskryminuje go przez to, że odmawia mu zwrotu połowy uiszczonej opłaty sądowej w sprawie zakończonej ugodą dotyczącą cofnięcia pozwu zawartą przez strony bez udziału sądu, w sytuacji, gdy zwrot taki przysługuje stronom, które zawarły ugodę sądową oraz tym, które wycofały pozew przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana. Brak zwrotu opłaty stanowi – w przekonaniu skarżącego – pułapkę dla strony postępowania, która zawarła ugodę bez angażowania sądu. Narusza zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji), zakaz dyskryminacji (art. 32 ust. 2 Konstytucji), zasadę demokratycznego państwa prawnego i zasadę sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji) oraz zasadę praworządności (art. 7 Konstytucji).

Postanowieniem z 15 listopada 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że jako jedyne wzorce kontroli zaskarżonego przepisu skarżący powołał przepisy Konstytucji, które nie statuują konstytucyjnych praw lub wolności człowieka i obywatela, a więc nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli w postępowaniu inicjowanym wniesieniem skargi konstytucyjnej. Trybunał wskazał, że zarówno zasada demokratycznego państwa prawnego, jak i zasada sprawiedliwości społecznej oraz zasada legalizmu mają charakter zasad ustrojowych, nie zaś praw i wolności jednostki. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału zarzut ich naruszenia nie może więc być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu skargowym, chyba że ich naruszenie pozostawałoby w związku z naruszeniem