Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 listopada 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 221/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 sierpnia 2013 r. (uzupełnionej 29 września 2013 r.) adwokat
i sędzia w stanie spoczynku W.K. (dalej: skarżący) wystąpiło stwierdzenie, że wyrok Sądu Dyscyplinarnego w Warszawie z 26
kwietnia 2001 r. (sygn. akt SD 30/99) oraz wyrok Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w Warszawie z 11 września 2001 r. (sygn. akt
WSD 26/01) zostały „opart[e] o przesłanki, które są niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej [tj. z art. 42, art.
45 oraz art. 22, art. 23, art. 24 i art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji]”.
Skarżący zarzucił, że w postępowaniu dyscyplinarnym przed sądem pierwszej i drugiej instancji „został pociągnięty do odpowiedzialności
dyscyplinarnej, chociaż żadnego czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełniania się
nie dopuścił”, doszło zatem do naruszenia art. 42 Konstytucji. Skarżący stwierdził, że został „pozbawiony prawa do sprawiedliwego
rozpatrzenia sprawy przez właściwy (konstytucyjny), niezależny (od Ministra Sprawiedliwości), bezstronny i niezawisły sąd
(wykonujący bezwzględnie bałamutne żądanie Rzecznika Dyscyplinarnego przy równoczesnym pogwałceniu art. 7 Konstytucji i zamarkowanych
przepisów proceduralnych)”, w związku z czym doszło do naruszenia art. 45 Konstytucji. Ponadto skarżący podniósł, że w postępowaniu
dyscyplinarnym w jego sprawie, zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, sądowego, jak i wykonawczego, doszło do naruszenia
wielu przepisów proceduralnych, a w związku z tym – do naruszenia art. 22, art. 23, art. 24 i art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 4 października 2013 r. (doręczonym skarżącemu 11 października 2013 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania
dalszego biegu skardze konstytucyjnej, ustaliwszy, że skarżący zakwestionował zasadność wyroków sądów dyscyplinarnych wydanych
w jego sprawie oraz wniósł skargę do Trybunału z przekroczeniem terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia
1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U.