Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 marca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 222/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 15 lipca 2011 r., sędzia Sądu Rejonowego w Kołobrzegu Marek
G. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 40 § 3 i 4 oraz art. 91a § 6 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju
sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) z art. 2, art. 32, art. 45 i art. 178 Konstytucji oraz
z art. 6 i art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950
r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja).
Pod adresem zakwestionowanych w skardze konstytucyjnej przepisów skarżący sformułował zarzut naruszenia art. 2, art. 32, art.
45 i art. 178 Konstytucji. Nie wyjaśnił jednak, na czym niezgodność ta polega. Szeroko i krytycznie odniósł się natomiast
do instytucji wytyku oraz możliwości dołączenia go do akt osobowych sędziego. Ponadto, skarżący sformułował krytyczne uwagi
pod adresem Prezesa Sądu Okręgowego w Koszalinie. W skardze przedstawił również polemikę z polityką karną tego sądu.
Postanowieniem z 21 października 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie
Trybunału Konstytucyjnego problematyka wytyku judykacyjnego jest instytucją ustrojową stosowaną między sądami i dlatego skargę
konstytucyjną dotyczącą skutków wytyku (umieszczania go w aktach osobowych sędziego) należało ocenić jako niedopuszczalną.
Ponadto, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skarżący nie wyjaśnił, jakie przysługujące mu prawa podmiotowe zostały naruszone
oraz w jaki sposób doszło do ich uszczuplenia.
Na postanowienie Trybunału o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu skarżący wniósł w ustawowym terminie zażalenie.
W złożonym środku odwoławczym podniósł, że Trybunał