Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 października 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 223/12 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej z 13 września 2012 r. A.K. (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 306 § 1 ustawy z
dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 32 ust. 1, art.
40 zdanie pierwsze, art. 41 ust. 4, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 173, art. 176 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji.
2. W przekonaniu skarżącego zakwestionowany przepis daje „iluzoryczne prawo do drogi sądowej”, ponieważ pokrzywdzony właściwie
nie ma możliwości wykazania przed sądem, że postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego jest
nieuzasadnione. Jak podkreślił skarżący, sąd, rozpatrując zażalenie na postanowienie prokuratora, „będzie zwykle stawał po
[jego] stronie”, a pokrzywdzony jest stroną słabszą w takim postępowaniu.
3. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu z
następujących powodów. Po pierwsze, zarzuty sformułowane w skardze nie dotyczyły treści zakwestionowanego przepisu, ale dwóch
okoliczności faktycznych – słabszej, zdaniem skarżącego, pozycji procesowej pokrzywdzonego niż prokuratora oraz braku przyborów
do pisania w zakładzie karnym, co miało utrudnić skarżącemu wnoszenie określonych środków prawnych. Po drugie, odnosząc się
do powołanych w skardze wzorców kontroli, Trybunał podkreślił, że skarżący nie wskazał wspólnej cechy relewantnej wymienionych
podmiotów, a także nie powiązał zarzutu naruszenia zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji) z konkretnym podmiotowym prawem,
wolnością lub obowiązkiem o charakterze konstytucyjnym ani z treścią zakwestionowanego przepisu. Po trzecie, Trybunał stwierdził,
że zarzut naruszenia zakazu poddawania torturom, okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu (art. 40 zdanie pierwsze
Konstytucji) oraz zasady humanitarnego traktowania osób pozbawionych wolności (art. 41 ust. 4 Konstytucji) jest bezzasadny
w stopniu oczywistym. Zakwestionowany art. 306 § 1 k.p.k. jest bowiem przepisem proceduralnym i dotyczy