Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 stycznia 2024 r.
|
| Sygn. akt Ts 223/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 30 listopada 2017 r. (data nadania) M.W. (dalej: skarżąca),
reprezentowana przez radcę prawnego, zakwestionowała zgodność:
1) art. 37 ust. 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze
zm.; dalej: u.p.z.p.) w zakresie, w jakim, wobec uchwalenia planu miejscowego albo jego zmiany powodujących niemożliwość lub
istotne ograniczenie korzystania z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem,
pozbawia właściciela oraz użytkownika wieczystego możliwości dochodzenia w trybie administracyjnym roszczeń polegających na
żądaniu od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo żądania od gminy wykupienia nieruchomości lub jej części,
a przewiduje drogę postępowania przed sądami powszechnymi,
2) art. 37 ust. 9 u.p.z.p. w zakresie, w jakim nie nakłada na organ gminy obowiązku rozpatrzenia wniosku właściciela lub użytkownika
wieczystego nieruchomości o naprawę szkody planistycznej w trybie decyzji administracyjnej jak również w żaden sposób nie
sankcjonuje bezczynności gminy (brak postępowania merytorycznego lub nieudzielenie odpowiedzi), co naraża obywatela na przymus
postępowania cywilnego
– z art. 64 ust. 1, 2, 3 w związku z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
a także „art. 1 Protokołu nr 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i