Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 grudnia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 224/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 21 września 2009 r. skarżący zakwestionowali zgodność art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001
r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm.; dalej: u.t.d.) z art. 2, art. 20 i art. 22 w związku
z art. 31 ust. 3 oraz z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Pod adresem zakwestionowanych przepisów skarżący sformułowali szereg zarzutów. I tak, treść zaskarżonych regulacji prowadzi
do naruszenia swobody działalności gospodarczej, gdyż nie istnieje – zdaniem skarżących – interes publiczny, który uzasadniałby
wprowadzenie w odniesieniu do przedsiębiorców wykonujących tzw. przewozy okazjonalne zakazów wynikających z art. 18 ust. 5
u.t.d. Skarżący podkreślają, że interes publiczny, który mógłby uzasadniać wprowadzenie ograniczeń wolności działalności gospodarczej,
nie może być utożsamiany z interesem określonej grupy przedsiębiorców. Naruszenie zasady proporcjonalności ograniczeń wolności
działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji) wynika także z nadmiernej (a przez to
nieadekwatnej) wysokości kary administracyjnej przewidzianej za naruszenie zakazów wynikających z art. 18 ust. 5 u.t.d.
W skardze wskazano również, że art. 18 ust. 5 u.t.d. narusza zasadę równości przedsiębiorców-przewoźników wymusza bowiem „prowadzenie
przez skarżących (…) działalności gospodarczej w warunkach oczywistego braku równości (…) w porównaniu nie tylko z innymi
przewoźnikami, ale ogółem przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą”.
W dalszej kolejności skarżąca dostrzega niezgodność art. 18 ust. 5 u.t.d. z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą prawidłowej
legislacji.
Postanowieniem z 27 lipca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
wskazano, że część z zarzutów skargi miała charakter oczywiście bezzasadny, ponieważ – wbrew twierdzeniom skarżącej spółki
– nie można uznać, iż nie istnieje ważny interes publiczny przemawiający za ograniczeniem działalności gospodarczej podmiotów
wykonujących przewozy okazjonalne.