Postanowienie TK z dnia 10 września 2015, sygn. Ts 224/14

W skardze konstytucyjnej z 8 sierpnia 2014 r. Zenon Wójcik (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2015 r. poz. 330; dalej: wojskowa ustawa emerytalna) „w świetle interpretacji ustawy z art. 2 ust. 1 w związku z art. 159 ust. 1” ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748) „w brzmieniu przed zmianą wprowadzoną” ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 166, poz. 1609, ze sprost.; dalej: ustawa zmieniająca z 2003 r.), „w stosunku do żołnierzy zawodowych, którzy utracili zdrowie w związku ze służbą i nabyli uprawnienia inwalidzkie-rentowe przed 1998 r.”, jest niezgodny z art. 2, art. 9, art. 31 ust. 2 zdanie pierwsze, art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze, art. 45 ust. 1 w związku z art. 178 ust. 1, art. 64, art. 67 w związku z art. 87 ust. 1, art. 83 i art. 91 Konstytucji, a także z art. 8, art. 13 i art. 18 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.), z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175/1, ze zm.), z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów