Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 maja 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 225/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 22 września 2009 r. zarzucono niezgodność art. 134 ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.)
z art. 45 ust. 1 i art. 78 w związku z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skarżący wskazuje, że kwestionowany przepis wikła
„stronę, która bez własnej winy była pozbawiona prawa wniesienia odwołania w skomplikowane postępowanie administracyjne i
sądowe”, co koliduje „w oczywisty sposób z zasadami demokratycznego państwa prawnego”. Skarżący podkreśla także, że kontrola
dopuszczalności odwołania powinna być dokonana w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym, analogicznie do – jak wywodzi
dalej skarżący – możliwości zaskarżenia zarządzeń i orzeczeń stwierdzających niedopuszczalność środka zaskarżenia w postępowaniu
cywilnym i karnym.
Postanowieniem z 9 lutego 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Podstawą takiego rozstrzygnięcia
była oczywista bezzasadność zarzutów skargi. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano także, że skarżący niewłaściwie określił podmioty
wyposażone w cechę prawnie istotną, a w konsekwencji nie wykazał, w jaki sposób doszło do naruszenia jego konstytucyjnych
wolności lub praw.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie, w którym stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny: (1) dopuścił
się naruszenia art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK),