Postanowienie TK z dnia 17 stycznia 2011, sygn. Ts 225/10

W skardze konstytucyjnej z 9 września 2010 r., sporządzonej przez adwokata, skarżący zakwestionował zgodność art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217, ze zm.; dalej: u.p.z.k.) z art. 2 i art. 24 zdanie pierwsze Konstytucji. Pod adresem kwestionowanej regulacji skarżący sformułował zarzut naruszenia prawa do ochrony stosunku pracy oraz zasady ochrony praw słusznie nabytych. Skarżący sprecyzował, że prawem tym jest „prawo do żądania udzielenia ochrony prawnej w przypadku nieuzasadnionego rozwiązania stosunku pracy lub wypowiedzenia warunków pracy i płacy, a nadto prawo do określonego trybu wypowiedzenia warunków pracy i płacy”.

Postanowieniem z 17 stycznia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego powołany w niej art. 24 Konstytucji nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli w postępowaniu skargowym.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł w ustawowym terminie zażalenie. W złożonym środku odwoławczym skarżący powołał się na wyrok TK z 29 kwietnia 2003 r. (SK 24/02, OTK ZU nr 4/A/2003, poz. 33), z którego ma wynikać, że art. 24 Konstytucji może być samoistnym wzorcem kontroli w postępowaniu skargowym.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 36 ust.