Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 października 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 225/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 sierpnia 2014 r. skarżący zakwestionował zgodność art.
43 w zw. z art. 47 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby
i macierzyństwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 159; dalej: ustawa o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa) z art.
2 i art. 32 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Decyzją z 2 marca 2012 r. (znak ZAS-2000000/CW/95947/2012)
Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Lublinie (dalej: ZUS) ustalił skarżącemu podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za
okres od 21 czerwca do 19 grudnia 2011 r. Jednocześnie ZUS odmówił skarżącemu dopłaty do zasiłku chorobowego, wskazując na
brak podstaw do jej przyznania. Wyrokiem z 29 stycznia 2013 r. (sygn. akt VII U 313/12) Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie
– VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie, które skarżący wniósł od powyższej decyzji. Wyrokiem z 12
grudnia 2013 r. (sygn. akt VIII Ua 15/13) Sąd Okręgowy w Lublinie – VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił aapelację
złożoną od wyroku sądu I instancji. W uzasadnieniu obu rozstrzygnięć wskazano, że zgodnie z zaskarżonym art. 43 ustawy o świadczeniach
pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa ponowne ustalenie podstawy wymiaru zasiłku jest możliwe dopiero po upływie trzech
miesięcy kalendarzowych od daty zakończenia pobierania ostatniego zasiłku chorobowego lub innych świadczeń wskazanych w ustawie.
Uprawnienie do wniesienia skargi konstytucyjnej skarżący wiąże z naruszeniem zasady równości i zasady sprawiedliwości społecznej
w zakresie prawa do zabezpieczenia społecznego.